Lyrics

Ik zit op de bank en ik kijk tv,
het leven van een kliekman valt niet altijd mee.
Buiten hoor ik brommers en mobiele telefoons
en meezingen met Sky lijkt iets heel gewoons.
En bij de Albert Heijn is het ook al feest,
we zijn massaal besmet met die zieke geest.
Ik wil nou niet de man zijn die de sfeer vermoord,
maar dit soort zwak gezwam heb ik gister al gehoord.
En de dag daarvoor en daarvoor en daarvoor,
de plee bij de buurman is altijd goor
en regen is vervelend en zon is ook niet alles,
dat neuken erg leuk is wist ik ook al dus.
Dat hoef ik niet nog 100 keer opnieuw te horen,
ik lees wel eens een boek, lig niet alleen te boren.
En luister naar muziek die niemand kan bekoren,
dat komt dus heus alleen niet door m’n goeie oren.
Het probleem is dat ik niet ben vastgeroest
en me niet [na m’n geboorte] zoals blijkbaar moest.
Voor mij ligt alles open,
ik kan alles wel kopen en weer weg doen,
maar alles gaat ook prima op een ouwe schoen.
Ik hoef niet op repeat om me goed te voelen,
maar spring wel vaak op pauze bij het zien van die smoelen
in zo’n winkelstraat, die ik héél erg haat.
Het is niet te laat denk ik dikwijls kwaad,
maar je dromen zijn bedrog want je hebt ze gekocht
bij de Ratten van […] en Hans van der Togt.
Ik kom niet zoveel verder maar ik loop steeds stuk
op van die mensen met hun auto’s en hun plastic geluk.
Dan [bijt/duik] ik in mezelf, maak de wereld weer van mij
en dat niemand dit begrijpt maakt me dan zó blij,
dan groei ik en bloei ik en denk niet na,
totdat ik godvergodver weer de deur uit ga.
Probeer het nog een keer maar het zit niet mee,
kijk eens moedig om me heen, ken je Groundhog Day?
Ik word zo moe van al die onzin-wensen
en denk dan bij mezelf: ‘het zijn andere mensen’.

Af en toe wordt het me iets te veel,
homo’s met grote smoelen vallen aan me ten deel.
Ze zien geen potentieel van die mongolen,
die, samenscholen, Barbiepoppen en Ken’s,
die willen Britney als idolen.
Altijd lopen zeiken over wat je niet kent,
mij uitmaken voor shit dat ik duidelijk niet ben.
Al m’n homies uit Utreg, je weet hoe het gaat,
we krijgen geen respect of beneden de maat.
[Fleutisdetechno] iedereen van vroeger van de [echo],
Raamstraatposse, Proces Kabaal,
iedereen die me kent is op hetzelfde kanaal.
Ik sta gewoon, waarvoor ik sta,
als ik shit doe wil ik geen blablabla.
Doorsnee kankerlijers doen alles voor een meier.
Muziek is waar ik m’n leven voor zou geven,
de Kliek is permanent en niet voor even.
Rabo Top 40 is niets wat je op straat ziet,
maar frustraties van een producer die geen resultaat ziet,
voorgekauwde bagger die nergens over gaat.
Zeg nou zelf, […] ben je daarbij gebaat.
Eighties-bands gaan op reunietours,
alleen voor het geld het is gewoon platvloers.
Maar de koers van de Kliek is naar betere tijden,
al dat gezeik over [baby] gewoon vermijden,
de mensen verblijden,
met platen over de hou-je-Backstreet Boys kastijden.
De boodschap: hou het puur, kom niet aan,
want producers zijn duur, laten zich te veel gaan.
Weer een nummer over dat het uit is,
met je poprotzooi, [een … dubbel of Duyvis],
misschien dat er ergens anders nog een fuif is,
waar mensen muziek krijgen goedkoper dan twee stuivers.
Peppie is niet [Kokkie/poppie], ik ben die gast die vette funk dropt,
die moet huilen om iedereen die valt in commerciele valkuilen,
want de P is origineel en overal,
het zijn die neppe kutmongelen waar ik over val.

Spaarn dammer buurt KLIEK (x 16)
(waar komt ie dan, waar zijn we nu, wat staat er op de teller)
(oh, dat duurt nog wel even)
(schklak-koeh, kuh-ksssj)

Een paar keer per jaar kijk ik vlug even terug,
op de man die ik ben geweest, niet altijd feest,
moet veranderen, zeggen anderen
en ik weet het al een tijdje, zet de zaken op een rijtje.
Maar ik wil niet aan het werk, ben wel sterk,
maar ken mezelf niet, altijd even goed.
Als ik snij komt er bloed,
ben een taaie, laat me niet naaien.
Ik naai mezelf veel beter en lang gaat het goed,
stoot m’n teen en niet m’n hele voet.
Ja ik wankel lekker door, uit balans,
en ik bestel een […], ga dan aan de slag,
word sterker en sterker, de zelfwerker, die groeit
en geboeid terugkijkt op momenten dat hij alles echt wist,
heb mezelf gedist en me vergist,
want ik ben nooit af, (gelukkig)
nee ik ben nooit klaar (gelukkig)
en ik ben niet laf, (gelukkig)
ja, ik ben dankbaar. (gelukkig)
Het is niet makkelijk, maar het resultaat mag er zijn.
En jij met je grote bek, klets recht uit je nek,
ga eens naar binnen kijken, stop eens met zeiken,
ga je verrijken…

Eh, yo, eh
Soms vraag ik me af ben ik echt zo stoer,
scheelt het me echt geen moer,
draai ik mezelf geen loer,
hou ik mezelf misschien gewoon voor de gek
en ga ik straks echt keihard op m’n bek, eh.
Dan denk ik: nee, ik voel me echt okee,
alles is flex met de Dubbel B, heee.
Maar waarom dan al die drank,
waarom wakker worden met een kater op de bank,
waarom al dat feesten, waarom al dat geneuk?
Wil je weten waarom? Nou dat vind ik leuk, ha.
En natuurlijk ben ik ook niet van staal,
natuurlijk gaan ook chicks met mijn gevoelens aan de haal,
natuurlijk denk ik soms wel eens dat ik faal,
gebeurt er iets waar ik verschrikkelijk van baal,
maar aan het eind van de dag neem ik alles voor lief,
ik denk goed na en zet het ding in perspectief.
Wat wil je doen? Ik verander toch niet,
zittend op m’n bed met een pen en een beat.
Was dat een traan die over m’n wang liep?
Ja Jezus Christus, die funk raakt me diep!
Ja, muziek, waarom wil je niet geloven dat ik het kan?
Over drie jaar zegt iederéén ‘Dubbel B is de man!’
Ik ben niet van plan om voor minder te gaan,
ik kan het aan, ik heb getekend voor deze baan.
Eh, ik zit niet te wachten op geslijm,
ik blijf gewoon vasthouden als secondelijm,
met de mannen van de Spaarndammerkliek.
Beken het nou gewoon, we zijn uniek.
Voel je die beat? Wat? Je voelt hem niet?
Je bent verloren, je leven is over,
ga terug naar het Gooi, strijk die rok in een plooi.
Je viel ten prooi aan burgelijkheid en geloof,
plús je bent doof voor de dingen die mij boeien,
je zit nu per definitie te knoeien.
Geloof nou dat ik ga bloeien,
ook al proberen kleine geesten mijn vertrouwen te snoeien,
creativiteit moet vloeien, uh.
Met de riemen die ik heb ga ik roeien
en soms begrijp ik het even,
soms heel erg begrijp ik het even, uh:
ik verdien gewoon dit vrije leven.

error: